cover
On a quiet sidewalk near the school at late-afternoon, Бауыржан crouches, sunlight warming his face, holding an open black wallet stuffed with banknotes, eyebrows raised in thoughtful surprise; dry leaves lie scattered around his shoes.
Бауыржан мектептен үйіне қайтып бара жатты. Жолда қара әмиян тапты. Ішінде ақша бар еді. "Мен оны өзіме алсам ба?" деп ойлады ол. Бірақ анасының сөзі есіне түсті: "Адал азамат басқаның затын алмайды." Бауыржан әмиянды полиция бөліміне апару керек екенін білді. Ол дұрыс шешім қабылдады.
Inside the bright police station lobby, Бауыржан stands by a counter, shy smile, extending the black wallet toward Полицей; Полицей leans forward behind a wooden desk under fluorescent lights, grinning while jotting notes on a clipboard.
Бауыржан полиция бөліміне кірді. "Сәлеметсіз бе! Мен бұл әмиянды таптым," деді ол. Полицей күлімсіреп: "Жарайсың, бала! Сен адал азамат екенсің," деді. Олар әмиянның иесін іздеп табу үшін мәліметтерді тексерді. Бауыржан жақсы іс істегеніне қуанды. Полицей оның атын жазып алды.
In the director’s oak-paneled office bathed in morning sunlight, Директор waits beside his desk while Кәрі апа, tears of joy glistening, hugs small Бауыржан and hands him a ribbon-tied book.
Ертең мектепте директор Бауыржанды шақырды. Кабинетте кәрі апа тұр еді. "Бұл менің әмиянымды тапқан бала ма?" деп сұрады апа. "Иә, мен таптым," деді Бауыржан ұялып. Апа оны құшақтап: "Рақмет, балам! Сен шынайы адал азамат екенсің," деді. Ол Бауыржанға кітап сыйлады. Бауыржанның жүрегі қуанышқа толды.
A sunlit classroom, midday: Бауыржан stands front-and-center holding the gifted book, modest smile, while Айдос claps proudly at his desk; other students and the teacher watch admiringly amid colorful posters on the walls.
Мектепте Бауыржан туралы барлық сынып білді. Достары оны мақтады. "Сен біздің үлгіміссің," деді оның досы Айдос. Мұғалім Бауыржанды барлық оқушыларға таныстырды. "Адал азамат болу - бұл мақтаныш," деді мұғалім. Бауыржан әркез дұрыс іс істейтініне уәде берді. Ол үлкен сабақ алды.