Si Lito ay gumising nang maaga. "Magandang umaga, Nanay!" sabi niya. Kumain siya ng almusal at naghanda para sa paaralan. Sa labas, nakita niya ang kanyang kaibigan na si Ben. "Lito! Tara na!" sigaw ni Ben. Tumakbo sila papunta sa paaralan. Masayang naglalaro ang mga bata sa bakuran. "Gusto mo bang maglaro?" tanong ni Ben. "Oo naman!" tugon ni Lito. Nagsimula ang kanilang masayang araw.

Pagkatapos ng klase, pumunta si Lito sa hardin. May nakita siyang maliit na puno. "Ano kaya ito?" tanong niya. Lumapit si Nanay at ngumiti. "Ito ay punong mangga, anak," paliwanag niya. "Paano ito lalaki?" tanong ni Lito. "Kailangan nating alagaan ito," sabi ni Nanay. Kinuha ni Lito ang timba at diniligan ang puno. "Lalaki ito dahil sa ating pag-aalaga," sabi ni Nanay. Ngumiti si Lito nang malawak.

Isang hapon, nakita ni Lito ang matandang si Mang Tomas. Dala-dala nito ang mabibigat na bayong. "Mang Tomas, tulungan ko po kayo!" alok ni Lito. "Salamat, Lito," sabi ni Mang Tomas. Binuhat ni Lito ang isang bayong. Naglakad silang dalawa papunta sa bahay. "Napakabait mo, Lito," sabi ni Mang Tomas. Binigyan niya si Lito ng mga saging. "Salamat po!" sabi ni Lito. Masayang umuwi si Lito sa kanilang bahay.

Bumalik si Lito sa hardin. Lumaki na ang punong mangga! "Tingnan mo, Ben!" tawag ni Lito. Lumapit si Ben at namangha. "Ang laki na!" sabi ni Ben. Naupo sila sa ilalim ng puno. "Salamat sa iyong tulong," sabi ni Lito. "Tayo ay magkaibigan," tugon ni Ben. Ngumiti silang dalawa. Tulad ng puno, lumaki rin ang kanilang pagkakaibigan. Masaya silang naglaro sa lilim ng sanga.