

Si Elias ay may lumang bag na ginagamit sa eskwela. Marumi at luma na ito. Nakita ng kanyang mga kaklase ang bag. "Ang luma ng bag mo, Elias!" sabi nila. Nanunukso sila at tumawa. Umuwi si Elias na malungkot. "Mama, Papa, bakit ganito ang bag ko?" tanong niya. Si Mama ay niyakap siya. "Mahal ka namin, anak," sabi ni Mama. Ngunit hindi pa rin masaya si Elias.

Kinabukasan, ayaw nang pumasok ni Elias. "Hindi ako papasok! Nahihiya ako sa bag ko!" sigaw niya. Malungkot si Mama at Papa. Nagalit si Elias sa kanila. "Bakit hindi kayo bumili ng bagong bag?" tanong niya. Si Papa ay humawak sa kamay ni Elias. "Pasensya na, anak. Kulang ang pera natin," paliwanag ni Papa. Umiyak si Elias at tumakbo sa kwarto.

Isang gabi, gumising si Elias. Narinig niya ang Mama at Papa sa kusina. "Magtratrabaho pa ako bukas ng extra," sabi ni Papa. "Ako rin. Para kay Elias," sabi ni Mama. Lumapit si Elias sa pinto. Nakita niya ang pagod na mukha ng kanyang mga magulang. May hawak si Mama na lumang bag. Kinukumpuni niya ito ng maingat. "Para kay Elias," bulong ni Mama. Napaluha si Elias.

Kinaumagahan, lumapit si Elias sa Mama at Papa. "Mama, Papa, pasensya na po," sabi niya habang umiiyak. Niyakap niya ang kanyang mga magulang. "Mahal ko kayo. Salamat sa lahat," sabi ni Elias. Ngumiti si Mama at Papa. "Mahal ka namin, anak," sabi nila. Pumasok si Elias sa eskwela na masaya. Hindi na siya nahiya sa bag. Alam niya ang pagmamahal ng pamilya niya.