cover
Inside the bright classroom at midday, Kiko and Ben sit at adjoining desks, lunchboxes open. Kiko offers a peeled banana while Ben holds out a slice of bread, sunlight from tall windows illuminating their eager faces.
Sa isang maliit na baryo, may dalawang matalik na magkaibigan na sina Kiko at Ben. Lagi silang magkasama. Sabay silang pumapasok sa paaralan at magkatabing naglalakad. "Tara na, Ben! Huwag tayong mahuhuli," sabi ni Kiko. "Oo nga! Bilisan natin," tugon ni Ben. Kapag oras ng kainan, sabay nilang binubuksan ang kanilang baon. "Gusto mo ng tinapay ko?" tanong ni Ben. "Salamat! Gusto mo ng saging ko?" sagot ni Kiko. Pagkatapos ng klase, pumupunta sila sa parke upang maglaro ng bola.
In the late-afternoon park, Ben stands reaching toward Kiko, who hugs a red ball close to his chest beside a swing set. Warm golden light casts long shadows over their tense faces and scattered fallen leaves.
Isang hapon, nagpunta sila sa parke. Masayang tumatakbo si Ben. "Kiko, pwede bang makahiram ng bola?" tanong niya. Ngunit niyakap ni Kiko ang bola. "Sa akin ito! Hindi ko ibibigay!" sabi niya. Nalungkot si Ben. "Hindi ka marunong magbahagi," sagot niya. Umuwi siyang nag-iisa. Kinabukasan sa paaralan, hindi sila nagtabi. Pareho silang malungkot. Walang gustong maunang magsalita. Nag-away ang dalawang matalik na magkaibigan.
Along the leafy park path under soft dusk light, Ben sits on the ground clutching his scraped knee while Kiko kneels beside him, gently dabbing the wound with a white handkerchief. Nearby grass and benches frame the scene.
Isang araw, pumunta si Ben sa parke nang mag-isa. Habang naglalakad, nadapa siya. "Aray! Ang sakit!" sigaw niya. Nasugatan ang kanyang tuhod. Nakita siya ni Kiko mula sa malayo. Agad siyang tumakbo papunta kay Ben. "Ben! Okay ka lang ba?" tanong ni Kiko. Tinulungan niya itong tumayo. Nilinis niya ang sugat gamit ang kanyang panyo. "Salamat, Kiko," sabi ni Ben. "Nag-aalala ako sa iyo," sagot ni Kiko.
Under the clear morning sun in the park’s open field, Kiko and Ben stand hugging each other, broad smiles glowing. The once-contended red ball rests on the grass beside them, dew sparkling in the light.
"Pasensya ka na, Ben. Dapat nagbahagi ako ng bola," sabi ni Kiko. "Hindi ka dapat galit sa akin." "Pasensya na rin. Hindi ako dapat nagalit nang sobra," sagot ni Ben. Ngumiti sila sa isa't isa. Nagyakapan ang dalawang kaibigan. Nawala ang kanilang tampuhan. "Tara, maglaro tayo!" sabi ni Kiko. "Oo! Sabay tayong maglaro," tugon ni Ben. Mula noon, natutuhan nilang mas mahalaga ang pagkakaibigan kaysa sa anumang laruan. Ang tunay na magkaibigan ay marunong magbahagi at magpatawad.