cover
Morning outside a tiny countryside cottage, Stella stands near stacked planks adjusting her tool belt, Jack holds a bundle of stones, and Bowie hops beside straw bundles; soft sunlight highlights their determined smiles.
Er waren eens drie biggetjes: Stella, Jack en Bowie. Ze woonden samen in een klein huisje. Op een dag zei Stella: 'We moeten allemaal een eigen huis bouwen!' Jack knikte. 'Ja, voor als Henri de Wolf komt!' Bowie sprong op en neer. 'Dat wordt leuk! Ik begin meteen!' De drie biggetjes pakten hun spullen en gingen aan de slag.
Inside the fragile straw hut at dusk, chilly wind whistles through gaps as Bowie crouches behind a hay bale, clutching her purple dress and shivering under fading orange light; loose straw rustles around her.
Bowie wilde snel buiten spelen. Ze vond een grote stapel stro. 'Perfect!' riep ze. In één middag bouwde ze een huisje van stro. Het was klaar! Maar toen de avond kwam, voelde Bowie de wind. 'Brrr, het is koud hier,' zei ze. De wind floot door alle spleten. Bowie trok haar paarse jurkje wat strakker om zich heen.
Under bright midday sun on a rocky clearing, Jack strains to lift a heavy grey stone onto a growing wall; sweat beads on his face, a wooden cart of more stones waits nearby.
Jack had een ander idee. 'Ik maak een supersterk huis van steen!' Hij stapelde grote grijze stenen op elkaar. Het sjouwen was zwaar werk. Dag na dag sleepte Jack stenen aan. Wel honderd dagen lang werkte hij! Eindelijk was het af. Jack ging naar binnen. 'Waarom is het zo donker en kil?' vroeg hij zich af.
Inside a factory yard in afternoon light, Stella guides a crane lowering a prefabricated wooden wall onto her house’s frame; she smiles confidently, red sweater gleaming, stacks of numbered panels and a parked truck surround her.
Stella had goed nagedacht. 'Ik ga voor houtskeletbouw!' vertelde ze. In een schone fabriek werden muren en dak gemaakt. Alles paste als een houten puzzel. Een grote vrachtwagen bracht de onderdelen. Stella zette haar huisje supersnel in elkaar. Binnen was het heerlijk warm. 'Dit is perfect!' lachte Stella trots. De bomen groeiden gewoon weer aan.
On a sunny clearing beside the straw hut, De Wolf emerges from the dark forest edge, licking his lips; inside the doorway Bowie peeks wide-eyed, clutching a straw bundle as golden noon light falls.
Op een zonnige dag kwam Henri de Wolf uit het donkere bos. Zijn buik rommelde van de honger. Hij snuffelde en rook de biggetjes. 'Mmm, daar!' gromde hij. Henri liep naar het eerste huisje. Het was het strohuisje van Bowie. 'Biggetje, laat me binnen!' riep Henri met een griezelige stem. Bowie verstopte zich snel achter een strobaal.
Outdoor afternoon, De Wolf stands before the straw hut, cheeks bulging mid-blow; walls and roof explode into swirling straw while Bowie sprints toward a distant stone house, Jack visible holding the door ajar.
'Nooit!' riep Bowie dapper. Henri grijnsde breed. Hij nam een diepe hap lucht. Toen blies hij: 'WOESJ!' Het stro vloog alle kanten op! De muren vielen om. Het dak waaide weg. Bowie rende zo hard ze kon. 'Help, Jack!' schreeuwde ze. Ze rende naar het stenen huis van haar broer. Jack deed snel de deur open en Bowie dook naar binnen.
In the evening gloom outside the stone house, De Wolf lands from a high stomp, dust rising; jagged cracks crawl across the stone wall while Jack and Bowie watch wide-eyed through a shattered window.
Henri volgde Bowie naar het stenen huis. 'Biggetjes, laat me binnen!' brulde hij. Jack riep: 'Nooit!' Henri probeerde te blazen, maar stenen bewogen niet. Toen kreeg hij een nieuw idee. Henri sprong omhoog en stampte keihard: 'BOEM! BOEM!' Het was een nep-aardbeving! Het zware huis was te stijf. Er kwamen grote scheuren in de muren. Stenen brokkelden af!
Twilight at the forest path, Bowie and Jack race past tall trees toward Stella’s warmly lit wooden house; Stella stands in the open doorway beckoning, toolbox at her hip, as De Wolf looms several paces behind.
'We moeten naar Stella!' riep Jack. Bowie en Jack renden naar buiten. Henri probeerde hen te pakken, maar ze waren te snel! 'Stella, help ons!' riepen ze samen. Stella deed haar deur open. 'Kom snel binnen!' De twee biggetjes doken naar binnen. Stella deed de deur stevig dicht. Henri stond nu voor het houten huis. Hij lachte gemeen.
Early night outside the wooden house, De Wolf leaps and lands on the ground, house walls flexing like reeds; inside, Stella, Jack, and Bowie balance near a window, surprised faces illuminated by a hanging lantern.
'Dit houten huisje blaas ik zo om!' riep Henri. Maar Stella lachte. 'Probeer maar!' Henri sprong omhoog: 'BOEM! BOEM!' Het houten huisje bewoog een beetje mee, net als een boompje in de wind. Er ging niets kapot! Henri sprong weer en weer. Maar het huis bleef staan. Hout is licht en flexibel. Henri werd moe. 'Dit werkt niet!' hijgde hij.
Moonlit clearing, De Wolf presses a flaming torch against the wooden wall, sparks spraying but only a small charred patch appears; through a window Stella observes calmly, hands on sill, lamplight glowing behind her.
Henri werd boos. 'Dan steek ik het aan!' Hij pakte vuur en hield het bij de muur. Maar Stella keek rustig door het raam. 'Massief hout brandt niet makkelijk,' zei ze. Het hout kreeg alleen een klein zwart korstje. Binnenin bleef de muur sterk en veilig. Henri gooide het vuur weg. 'Dit lukt niet!' Hij was nu doodmoe van al het blazen en stampen.
At dawn beside the wooden house, De Wolf trudges toward the shadowy forest, shoulders slumped; inside, Stella, Jack, and Bowie peer through the window, relieved smiles lit by soft pink sunrise.
Henri zuchtte heel diep. Zijn poten deden pijn. Zijn keel was rauw van het brullen. 'Ik geef het op,' bromde hij verdrietig. De wolf liep langzaam terug naar het donkere bos. Hij keek niet meer om. De drie biggetjes keken door het raam. 'Hij komt nooit meer terug!' juichte Bowie. Jack en Stella lachten opgelucht. Ze waren eindelijk veilig!
Sun-filled interior of the wooden house, Stella twirls with arms raised while Jack claps and Bowie hops atop a rug; polished timber walls glow warmly, stacked blueprints and wood samples rest on a nearby table.
Stella, Jack en Bowie waren dolblij. Ze dansten door het warme houten huis. 'Houtskeletbouw is het allerbeste!' zong Stella. Jack knikte: 'Het is supersnel gebouwd!' Bowie sprong: 'En het warmste huisje!' Samen keken ze naar buiten. De bomen groeiden vrolijk verder in het bos. 'Nu bouwen jullie ook een houten huis,' zei Stella. En dat deden ze! Ze leefden nog lang en gelukkig.