cover
On a sunlit Alegria street, Elias sprints past wooden market stalls, smiling wide. A cheering child runs after him raising a handmade banner, afternoon light bouncing off cobblestone.
Sa bayan ng Alegria, kilala si Elias. Lagi siyang handang tumulong. Tumatakbo siya kapag may kailangan. Ngumingiti ang mga tao. 'Si Elias ang ating bayani,' sigaw ng mga bata.
At the raging riverside under gray clouds, Elias kneels on a slick rock hauling a soaked villager by the arm. Water sprays around them, his face determined, dawn light glinting on the swirling current.
Minsan, rumaragasa ang ilog. 'Hawak lang,' sigaw ni Elias, tumalon siya. Iniahon niya ang nahulog. Kinabukasan, pumasok siya sa mausok na bahay. 'Ligtas ka na,' bulong niya, sabay yakap.
On the quiet plaza at midnight, Elias stands alone beside an unlit lamppost, one hand pressed to his chest. Moonlight bathes his anxious face as shuttered houses frame the still scene.
Sa gabi, tahimik ang paligid. Sumisikip ang dibdib ni Elias. 'Paano kung magkamali ako?' bulong niya. Pinakinggan niya ang humihimbing na bayan. 'Sana may aakay sa akin,' dasal niya.
Afternoon sun slants across Magdiwang Bridge where Elias sits on the stone rail, shoulders drooping. He gazes at the rippling river below, knees trembling, warm light sparkling on the water.
Isang hapon, pagod si Elias. Umupo siya sa Tulay Magdiwang. Tinitigan niya ang tubig. Huminga siya nang malalim. 'Bakit ako natatakot?' mahinang tanong niya. Nanginginig ang tuhod niya.
On the same bridge at golden dusk, bata extends a heart-shaped stone toward Elias. Elias, eyes widening, reaches out with both hands, river breeze lifting their hair as amber light glows around them.
Isang batang lalaki ang lumapit. Iniabot niya ang batong hugis-puso. 'Regalo po,' sabi ng bata. 'Matibay ang tulay dahil magkakayakap ang mga bato.' 'Kapag napapagod, kapitan n'yo ito,' wika niya. 'Kahit matatapang, pwedeng matakot.'
Night settles over Magdiwang Bridge as Elias kneels, tears streaming while he clutches the small stone to his heart. bata sits beside him counting softly on raised fingers, lantern glow illuminating their calm breaths.
Humagulgol si Elias sa gitna ng tulay. Hawak niya ang maliit na bato. 'Salamat,' sabi niya sa bata. Umupo ang bata sa tabi niya. 'Hinga tayo,' alok ng bata, sabay bilang.
Inside a cozy kitchen lit by morning sun through bamboo windows, Elias admits his fears, eyes moist. Two caring relatives encircle him in a tight hug beside a wooden table, soft light warming their joined silhouettes.
Kinabukasan, naghanap si Elias ng tulong. Nagkuwento siya sa mga mahal niya. 'Natitinag ako sa dilim,' amin niya. Sabay-sabay silang nagsabi, 'Nandito kami.' Yumakap sila nang mahigpit at magaan.
Along a lantern-lit village path at night, Elias steps slowly with eyes closed, matching bata’s measured breaths. bata walks at his side holding a small candle, warm pinpoint light guiding their careful pace through surrounding darkness.
Natuto si Elias magpahinga at humingi. Ipinamigay niya ang mabibigat na gawain. Nagsanay silang maglakad sa dilim, dahan-dahan. 'Kasama mo ako,' sabi ng bata. Tinuruan siya nitong huminga nang maayos. Unti-unti, gumaan ang pakiramdam ni Elias.
In the bustling town square under bright morning light, Elias braces a tall wooden ladder against a cottage wall while bata coils a rope beside him. Both smile with focused determination as villagers watch from a distance.
Isang umaga, tumunog ang kampana. 'May kailangan!' tawag ni Elias. Humingi siya ng tulong magdala ng hagdan. Sumabay ang bata, bitbit ang pisi. 'Ikaw dito, ako doon,' ayos niya. Magkakasama, natapos nila ang pagsagip.
Inside his lamplit room at night, Elias sits on a low cot gently tapping the heart-shaped stone with a fingertip. A relaxed smile spreads across his face, warm orange light casting soft shadows on the wooden walls.
Kinagabihan, tiningnan niya ang batong regalo. Hawak, tapik, saka ngiti. 'Salamat sa paalala,' bulong ni Elias. Naramdaman niyang hindi siya nag-iisa. Mahimbing ang tulog ng bayani.
Under clear midday sky on Magdiwang Bridge, Elias leans over the rail and lets the heart-shaped stone drop toward the shimmering water. His face is serene, sunlight glinting off the ripples below.
Makailang buwan ang lumipas. Bumalik si Elias sa Tulay Magdiwang. Hawak ang batong puso, ngumiti siya. 'Handa na akong bitiwan ito,' sabi niya. Dahan-dahan, binitawan niya sa ilog. Patuloy ang agos, magaan ang dibdib.
Along a dawn-lit Alegria road, Elias strides beside bata, both carrying rescue gear over their shoulders. Behind them, a group of smiling children raise their arms in celebration as the rising sun paints the sky gold.
Naglakad siyang pauwi, magaan ang hakbang. Patuloy siyang tumutulong, ngayon ay may kasama. 'Sama-sama tayong bayani!' sigaw ng mga bata. Ngumiti ang batang lalaki, taas-kamay. 'Kaya mo 'yan, Kuya Elias,' sabi niya. Sumilay ang araw sa Alegria.