cover
In a warmly lit living-room on New Year’s night, Паўліна sits on the carpet clapping and laughing while мама Наталля bends to kiss her cheek and тата Уладзіслаў kneels beside them, arms wrapped in a joyful hug.
Мяне завуць Паўліна, і мне амаль год. Сёння мой першы Новы год. Я пляскаю ў далоні і смяюся. — З Новым годам, мама і тата! — гукаю я. Мама Наталля цалуе мяне, тата Уладзіслаў абдымае.
Soft afternoon light fills the living-room lined with framed photos; мама Наталля and тата Уладзіслаў sit close on the sofa telling their waiting-for-baby story, while Паўліна giggles from мама's lap.
Вы чакалі мяне ад першага дня. Маме снілася дзяўчынка, тату — хлопчык. — Няхай жыццё пакажа, — засмяяліся вы разам. Я слухаю гісторыю і ўсміхаюся. Наш дом поўны цёплых успамінаў.
Outside at dusk, a burst of pink smoke billows above the garden; мама Наталля, visibly pregnant, and тата Уладзіслаў stand arm-in-arm under the glowing cloud, gazing upward with teary smiles.
На святкаванні ў неба ўспыхнуў ружовы дым. Мама Наталля і тата Уладзіслаў абняліся. — Наша дзяўчынка! — прашапталі яны. Я, быццам іскрынка, увайшла ў ваш свет. У дыме ружовай радасці.
In the softly lit living-room on last year’s New Year’s Eve, мама Наталля, hand on her rounded belly, sits beside тата Уладзіслаў who leans in, whispering loving words to the unborn Паўліна near a twinkling window.
Мінулы Новы год мы сустрэлі разам, толькі вы мяне не бачылі. Я слухала вашы галасы ў маміным жывоціку. — Мы цябе вельмі любім, — казалі вы. Гэтыя словы сталі маёй калыханкай. Я засынала спакойнай зорачкай.
Morning light filters into a quiet hospital room where тата Уладзіслаў and мама Наталля cradle newborn Паўліна in a blanket; their faces glow with relief and laughter as the baby gives a tiny first smile.
Калі я нарадзілася, вашыя рукі былі самымі цёплымі. Вы трымалі мяне, нібы маленькі цуд. Я ўсміхнулася — вы засмяяліся. Я заплакала — вы шапнулі: «Спакойна, Паўлінка». І свет стаў бяспечным.
Sunlit living-room with scattered toys: Паўліна totters across the carpet toward тата Уладзіслаў, arms outstretched, while мама Наталля kneels nearby clapping; the toddler’s face shines with pride at her first independent steps.
Сёлета ў мяне было шмат «першага». Першы смех, першы зубік, першыя крокі. — Ма-ма! — гукаю я. — Та-та! — бегу ў абдымкі. Вы пляскаеце, а я смяюся, нібы сонейка.
Evening indoor by the sparkling Christmas tree, мама Наталля and Паўліна wear bright party hats as тата Уладзіслаў, in a fluffy Santa cap, winks and snaps a phone photo; everyone is mid-laugh beneath warm fairy lights.
А перад Новым годам мы святкавалі Каляды ўтрох. Мама Наталля і тата Уладзіслаў надзелі святочныя калпачкі. Тата ў шапцы, як у Санты, смешна маргае. Мы рабілі фота і смяяліся. Дом дыхаў цеплынёй.
Morning in the nursery, Паўліна presses the colorful buttons of her animal-sound book on the playmat; мама Наталля crouches beside her smiling proudly while тата Уладзіслаў taps a rhythmic beat on his palms.
Мне падарылі маю першую кніжку са гукамі жывёл. Я націскаю кнопкі: «Мяу! Гаў! Му-у!» Мы ўсміхаемся і паўтараем. — Якая разумніца, наша Паўлінка! — кажа мама. Тата стукае ў ладкі рытм.
Twilight in the living-room, fairy lights twinkle as тата Уладзіслаў lifts Паўліна high beside the Christmas tree; she stretches to place a soft star on the top while мама Наталля counts aloud, beaming.
Мы ўпрыгожваем ёлку разам. Я трымаю мяккую зорку, а тата высока падымае мяне. — Раз, два, тры, — лічыць мама Наталля. Зорка зазіхацела. Я пляскаю і гукаю: «Агу-гу!»
Warm evening glow over the dining table where tiny string lights surround a plate of peeled mandarins; мама Наталля and тата Уладзіслаў toast their wishes while Паўліна sits in a high-chair, ringing her spoon like a jingle bell.
На стале міргаюць агеньчыкі, пахне мандарынамі. Мы смакуем і гаворым пра мараўкі. — Няхай мы заўсёды будзем разам, — кажа тата Уладзіслаў. — І здаровыя, — усміхаецца мама. Я дзынькаю лыжкай, нібы бубенчык.
Near the frosted window at midnight, the wall clock reads one minute to twelve; мама Наталля and тата Уладзіслаў hug Паўліна tightly as soft snow falls outside and distant town lights sparkle like stars.
Гадзіннік цокае, ноч мякка сыпле сняжок. — Пяць, чатыры, тры! — лічыць тата. — Два, адзін! — смяецца мама. Мы абдымаемся. У акне цёпла блішчаць далёкія агеньчыкі, нібы зорачкі.
In the softly lit bedroom at dawn, Паўліна leans her cheek into мама Наталля’s open palm on the bed; тата Уладзіслаў sits beside them, smiling gently, as golden sunrise rays warm the quiet room.
Я ціскаюся шчокай да мамінай далоні. — Дзякуй за любоў і абдымкі, — шэпчу я сэрцам. — Мы заўсёды з табой, Паўлінка, — кажа тата. — І я, — усміхаецца мама. З Новым годам, мая сям’я!