Сонцето веќе грееше кога Софија и Ирис дотрчаа до градинката СПИРИТ. 'Добро утро, деца!' – рече Сонја со широка насмевка, а нејзината долга црна коса се виткаше на ветрето. Стефчо отвори голема дрвена врата и извика: 'Денес ни чека нова авантура!' Јадре им подари по едно нацртано цвеќе. Децата се смееја и влегоа внатре, среќни што денот во СПИРИТ почнува уште еднаш.

Во дворот имаше качалки, топки и мали велосипеди. 'Да играме топка!' – извика Ирис, трчајќи кон Стефчо. Тој насмеано фрли топката, а Софија ја фати со двете раце. 'Браво, Софија!' – рече Стефчо гордо. Децата се редеа да фрлаат и ловат топка, смеата одекнуваше низ целиот двор, а сонцето грееше над насмеаните лица на малите пријатели.

Јадре седна со децата на малата софа и извади шарени карти со букви. 'Денес учиме буквата С, како во СПИРИТ!' – рече таа насмеано. Софија внимателно ја следеше со прст буквата на картата. 'С како сонце!' – извика таа радосно. Ирис се смееше и повторуваше буквата заедно со другарката си, додека Јадре ги поттикнуваше со нежен глас.

На масата имаше бои, четки и големи листови хартија. 'Нацртајте нешто што ве прави среќни,' – рече Сонја со топла насмевка. Софија нацрта голем жолт цвет, а Ирис нацрта сјајно сонце со многу зраци. 'Прекрасно е!' – рече Сонја, гледајќи ги цртежите. Децата се гордееле со своите творби, а боите го исполнуваа просторот со радост.

Ирис имаше само една кутија со бои, а Софија немаше свои. 'Може ли да делиме?' – нежно прашала Софија. Ирис размисли малку, па се насмевна и рече: 'Да, да делиме заедно!' Јадре ги погледна со задоволство и рече: 'Делењето е најголемото чудо.' Двете девојчиња боеле заедно, среќни што научиле нова и важна лекција за другарството.

'Да играме трчалка!' – извика Стефчо, подигнувајќи раце во воздух. Софија и Ирис веднаш почнаа да трчаат околу дворот, смеата им одекнувала далеку. 'Фатете ме ако можете!' – викаше Стефчо, трчајќи полека за да ги остави да го фатат. Кога го фатиле, сите тројца паднале на тревата од смеа. Денот бил исполнет со радост и забавни игри во дворот.

По ручек, децата седнале на меки перничиња, а Сонја отворила голема сликовница. 'Еднаш одамна, во едно шумско село...' – почнала таа со нежен глас. Софија и Ирис внимателно слушале секоја збор, очите им светеле од љубопитност. Кога приказната завршила, Ирис прошепна: 'Сакам уште една приказна!' Сонја се насмеа и ветила нова приказна наредниот ден.

Ирис изгубила свое плишано мечиче и почнала да плаче. 'Не се грижи, ќе го најдеме заедно,' – рекла Софија, држејќи ја за рака. Стефчо и Јадре помагале да пребаруваат под масите и зад завесите. Најпосле, мечето било пронајдено зад кутија со играчки. Ирис се насмеала низ солзи и го гушнала мечето цврсто, благодарна на своите другари.

Софија научила нов збор - 'пријателство' - и сакала да го сподели. 'Пријателство значи да се грижиш едни за други,' – објаснила Јадре нежно. Ирис внимателно повторила збора, па се насмеала гордо. Сонја ги погледнала со топлина во очите и рекла: 'Секој ден во СПИРИТ носи ново мало чудо.' Децата се чувствувале посебно горди на себе.

Стефчо донел голем бел чаршаф и шарени бои за прсти. 'Да направиме дуга заедно!' – предложил весело. Софија и Ирис ставале отпечатоци со прстите во различни бои, создавајќи прекрасна дуга. 'Изгледа како вистинска дуга по дождот!' – извикала Ирис среќно. Сите заедно се насмевнале на шареното уметничко дело што го направиле со љубов.

Попладнето сонцето сјаело силно над дворот на СПИРИТ. Софија и Ирис си доделе топка и почнале да играат заедно со Стефчо. 'Фрли ми ја топката!' – извикала Софија насмеано. Ирис ја фрлила топката со сите сили, а сите тројца се смеело кога топката паднала во мала локва. Денот бил исполнет со забава, сонце и безгрижна радост.

Денот во СПИРИТ полека завршувал, а сонцето заоѓало зад дрвата. 'Денес научивме толку многу нови работи,' – рекла Софија насмеано на Ирис. Сонја, Стефчо и Јадре им помавнале за збогум од вратата. 'Довидување, мали пријатели, до утре!' – извикала Сонја со топла насмевка. Софија и Ирис си отидоа дома среќни, носеjaки во срцата нови спомени и љубов.