Дамјан е едно прекрасно малечко момче кое секогаш е полно со радост. Тој наскоро ќе наполни една година, но веќе има еден голем, прекрасен сон. Сака да биде вистински храбар полицаец! Дамјан ги обожава полициските автомобили и нивните сини и црвени светла кои трепкаат. Едно топло, сончево утро, тој ја стави својата мала полициска капа на главата. Во рацете цврсто го држеше своето омилено плишано мече. „Ти си мојот најдобар помошник денес!“ си помисли малиот Дамјан. Двајцата беа подготвени за нивната прва голема и волшебна полициска авантура.

Додека мирно седеше на зелената трева во дворот, Дамјан весело си играше со својот мал автомобил. Одеднаш, тој гласно извика: „Виу-виу, виу-виу!“ Тоа беше неговиот најомилен звук на светот. Мечето го гледаше со своите црни копчиња наместо очи, додека Дамјан замислуваше дека вози вистинска полициска кола. Тој знаеше дека вистинските полицајци се секогаш подготвени да им помогнат на другите. Затоа, брзо стана и почна храбро да чекори низ дворот. Гледаше лево, па десно. Дали на некого му требаше помош? Малиот полицаец беше на должност!

Наеднаш, Дамјан слушна многу тивко и тажно плачење. Звукот доаѓаше од зад големото старо дрво во аголот на дворот. Тој побрза натаму со брзи чекори, а мечето скокаше во неговата рака. Таму, скриено во високата зелена трева, седеше едно мало, исплашено бело маче. Мачето беше изгубено и не знаеше каде да оди. Дамјан клекна до него и многу нежно го погали по мекото крзно. Мачето веднаш престана да плаче и го погледна. „Не грижи се, ние сигурно ќе ти помогнеме!“ како да ветуваше Дамјан.

Дамјан почна внимателно да бара наоколу низ целиот двор. Каде ли се криеше мајката на ова мало, изгубено маче? Зад големата грмушка со црвени рози, тој здогледа една голема бела мачка како загрижено бара нешто. Дамјан нежно го подигна малото маче и го однесе право до неа. Кога конечно се видоа, двете мачки почнаа радосно да мјаукаат и топло да се тријат една од друга. Дамјан среќно плесна со своите мали рачиња. Првата мисија на малиот храбар полицаец беше многу успешна и мачето беше безбедно!

Полициската патрола продолжи уште подалеку низ дворот. Наскоро, Дамјан и мечето стигнаа до големиот песокник каде што децата си играа. Но, чекај малку! Таму имаше огромен неред. Нечии пластични играчки беа расфрлани буквално насекаде низ песокот. Како вистински полицаец кој сака ред, Дамјан знаеше дека мора брзо да го реши овој проблем. Тој почна вредно да ги собира сите кофички и лопатки на едно место. Секоја играчка мораше да биде средена за дворот да биде убав. За кратко време, песокникот изгледаше многу уредно и чисто.

Додека вредно расчистуваше, Дамјан најде нешто многу интересно скриено длабоко во песокот. Тоа беше еден мал, црвен пластичен камион со големи црни тркала. Дамјан цврсто го зеде камионот во своите мали рачиња и убаво го исчисти од песокот. Тој знаеше дека оваа убава играчка има свое вистинско место во големата дрвена кутија за играчки. Малиот храбар полицаец никогаш не оставаше ниту еден случај нерешен. Тој решително тргна кон кутијата за да го врати камионот таму каде што припаѓа, правејќи го својот омилен двор уште побезбеден.

Со многу внимателни чекори, Дамјан стигна до големата дрвена кутија на самиот крај од тревникот. Тој се подигна на своите мали прсти и полека го спушти црвениот камион внатре, веднаш до сите други играчки. Уште еден полициски случај беше успешно затворен! Дамјан се насмевна широко и гордо ја намести својата сина полициска капа на главата. Тој беше навистина многу среќен што успеа да го врати редот во песокникот. Плишаното мече го гледаше со своите сјајни очи, како да му честита за одлично завршената тешка работа.

Наеднаш, се слушна чуден и брз звук одозгора. Дамјан веднаш погледна високо кон небото, а потоа кон зелените гранки на едно старо дрво. Една мала птичка со прекрасни сини крилја се беше заплеткала во тенките гранки на малата грмушка до дрвото. Таа црцореше многу исплашено и силно се обидуваше да се ослободи сама. Дамјан веднаш дотрча до грмушката со своето мече. Како навистина храбар полицаец, тој воопшто не се плашеше да помогне. Полека и внимателно ги раздвои зелените лисја за да види што точно се случило.

Дамјан ги искористи своите мали, но многу вешти рачиња за да ја реши ситуацијата. Тој нежно ја фати тенката гранка што ја држеше птичката и полека ја повлече надолу кон земјата. Птичката веднаш ги рашири своите убави сини крилја и слободно летна високо кон синото небо. Таа застана на една повисока гранка и почна да пее навистина прекрасна и весела песна. Тоа беше нејзиниот посебен начин да му каже „многу ти благодарам“ на малиот спасител. Дамјан гордо застана мирно и весело ѝ салутираше со малата рака.

Полициската патрола мораше да продолжи, бидејќи дворот беше навистина многу голем за истражување. Додека полека одеше по долгата бетонска патека, Дамјан забележа уште нешто необично на земјата. Една многу долга редица од мали, црни мравки полека ја поминуваше патеката пред него. Тие вредно носеа мали трошки леб на своите ситни грбови кон нивниот дом. Дамјан знаеше дека сообраќајот секогаш мора да биде целосно безбеден за сите. Тој застана точно пред мравките, ги рашири рацете и го запре својот автомобил за да не ги прегази случајно.

Мравките брзаа една по друга, а Дамјан трпеливо стоеше таму како вистински сообраќаен полицаец. Тој внимаваше ниту едно паднато ливче или мало камче да не им застане на нивниот долг пат. Кога конечно и последната мала мравка безбедно помина во зелената трева, Дамјан го тргна својот автомобил настрана. Патот беше повторно слободен за сите! Тој зеде длабок здив и со гордост го погледна своето верно мече. Тие беа еден навистина одличен тим кој се грижеше за секое, дури и за најмалото суштество во нивниот голем двор.

Сонцето почна полека да заоѓа и големото небо доби прекрасни топли портокалови бои. Дамјан почувствува дека конечно е време за еден убав одмор. Неговите мали нозе беа малку уморни од целодневната и многу важна полициска патрола. Тој го подигна своето омилено мече и го гушна многу силно до себе. Денес тие заедно направија толку многу убави и добри дела! Спасија маче, најдоа изгубен камион, ослободија птичка и им помогнаа на мравките. Дамјан сигурно знаеше дека еден ден ќе биде најдобриот полицаец на целиот овој свет.

Кога конечно се врати дома, неговата мајка го пречека со огромна насмевка и една многу топла прегратка. Таа му даде еден голем, кружен чоколаден колач кој изгледаше точно како златен медал. „Ова е за мојот најдобар и најхрабар полицаец на светот!“ му рече таа со многу љубов. Дамјан со големо задоволство и радост го изеде својот вкусен златен медал. Тој се чувствуваше навистина многу гордо поради сѐ што направи. Беше преубаво да се помага на другите, но сега беше вистинско време да се подготви за спиење.

Малиот Дамјан удобно лежеше во своето меко и топло креветче. Неговата омилена мала полициска капа стоеше уредно на масичката покрај него. Плишаното мече лежеше веднаш до неговата глава, целосно подготвено за убави соништа. Дамјан ги затвори своите мали очи и почна да сонува за големи полициски автомобили со сини и црвени светла. Тој сонуваше како расте и станува голем, силен херој кој ги чува сите луѓе. Малиот храбар полицаец заспа многу мирно, точно знаејќи дека светот е барем малку поубав поради неговите денешни добри дела.