

Julianna kończy budować swoją wymarzoną maszynę czasu w garażu. Na ekranie pojawia się pytanie: „Dokąd chcesz polecieć?”. Dziewczynka uśmiecha się szeroko i bez wahania wpisuje: „Czasy dinozaurów!”. Maszyna zaczyna buczeć i świecić kolorowymi światłami. Julianna zapina pasy i zamyka oczy. Czuje, jak podłoga drży, a wokół niej wiruje tęczowy tunel. Po chwili wszystko cichnie. Otwiera oczy i widzi ogromną zieloną dolinę pełną paproci.

Julianna rozgląda się zdumiona. Nad jej głową przelatują pterozaury, machając wielkimi skrzydłami. Ziemia drży od ciężkich kroków dinozaurów ukrytych gdzieś w oddali. Wokół rosną ogromne paprocie, wyższe niż domy. „To naprawdę się dzieje!” — szepcze zachwycona. Nagle słyszy ciche sapanie tuż obok krzaków. Serce bije jej szybciej, ale ciekawość jest silniejsza niż strach. Powoli podchodzi bliżej, żeby zobaczyć, kto się tam ukrywa.

Z paproci wychyla się mały zielony dinozaur. Ma jasnozieloną skórę, kremowy brzuszek i wielkie brązowe oczy. — Cześć! Jak masz na imię? — pyta Julianna łagodnie. Dinozaur wydaje cichy pisk i ostrożnie podchodzi bliżej, merdając długim ogonem. — Będziesz Dino! — mówi z uśmiechem dziewczynka. Dino skacze radośnie i trąca ją pyszczkiem. Od razu widać, że jest ciekawski, wesoły i bardzo przyjazny. Razem ruszają przez prehistoryczny las.

Idąc leśną ścieżką, Julianna i Dino słyszą trzask gałęzi. Przed nimi stoi ogromny brachiozaur, sięgający głową najwyższych koron drzew. Spokojnie zjada soczyste liście, nie zwracając na nich uwagi. — Jaki on wielki! — woła zachwycona Julianna. Dino piszczy wesoło i macha ogonem. Brachiozaur spogląda na nich łagodnym okiem, po czym wraca do jedzenia. Dziewczynka i jej mały przyjaciel idą dalej, pełni wrażeń z tego niezwykłego spotkania.

Za zakrętem ścieżki Julianna i Dino natykają się na stado triceratopsów. Te dinozaury mają trzy rogi i wielkie kostne kryzy na głowach. Spokojnie skubią trawę, patrząc czujnie na przybyszów. Julianna zatrzymuje się i uśmiecha się szeroko. — Są piękne! — szepcze zachwycona. Dino przytula się do jej nogi, trochę nieśmiało. Jeden z triceratopsów prycha cicho, jakby witał gości, a potem stado spokojnie wraca do jedzenia traw.

Nagle spomiędzy paproci wybiegają małe dinozaurki, piszcząc wesoło. Biegają szybko między wielkimi liśćmi, bawiąc się w berka. Dino natychmiast dołącza do zabawy, skacząc i merdając ogonem. Julianna śmieje się, patrząc jak jej nowy przyjaciel baraszkuje z innymi małymi stworzeniami. Przez chwilę zapomina o całej wyprawie i po prostu cieszy się tą radosną chwilą. W końcu Dino wraca do niej, dysząc szczęśliwie, gotowy na dalszą wędrówkę.

Nagle las wypełnia potężny ryk. Spomiędzy drzew wychodzi ogromny tyranozaur o ostrych zębach. Julianna czuje strach, ale nie panikuje. — Szybko, Dino, za skałę! — szepcze cicho. Oboje chowają się za wielkim głazem, wstrzymując oddech. Tyranozaur rozgląda się, węsząc w powietrzu, ale ich nie zauważa. Julianna przytula Dino mocno, czekając cierpliwie, aż drapieżnik zniknie w gęstwinie lasu.

Po długiej chwili ciszy tyranozaur odchodzi w stronę doliny. Julianna wychyla się ostrożnie zza skały i oddycha z ulgą. — Udało się, Dino! — mówi z uśmiechem. Dino piszczy radośnie i liże ją po ręce. Razem wstają i ruszają dalej, trzymając się blisko siebie. Przed nimi rozciąga się gęsta dżungla, a w oddali słychać szum wody. Julianna czuje, że czeka ich kolejna przygoda.

Julianna i Dino docierają do brzegu rwącej rzeki. Woda pluska głośno między kamieniami, a prąd wygląda na silny. — Jak przejdziemy na drugą stronę? — zastanawia się Julianna. Dino obwąchuje duże kamienie wystające z wody i ostrożnie stawia na nich łapę. Dziewczynka rozumie podpowiedź i skacze z kamienia na kamień, trzymając równowagę. Dino podąża tuż za nią, aż oboje bezpiecznie lądują po drugiej stronie rzeki.

Po przejściu rzeki Julianna i Dino wchodzą w gęstą dżunglę pełną pnączy i wielkich liści. Jest tu ciemno i wilgotno, a dziwne dźwięki dochodzą zewsząd. Julianna trzyma się blisko Dino, czując się pewniej przy przyjacielu. Nagle Dino zatrzymuje się i zaczyna głośno nawoływać, unosząc głowę do góry. Julianna pyta zaciekawiona: — Co się stało, Dino? Czego szukasz w tej dżungli?

Dino prowadzi Juliannę przez gęste krzaki wprost do polanki, na której stoi lśniąca maszyna czasu. Okazuje się, że mały dinozaur zapamiętał drogę od samego początku! — Jesteś najlepszym przewodnikiem! — śmieje się Julianna, przytulając go mocno. Dino piszczy radośnie, ocierając się o jej nogę. Julianna wsiada do maszyny, macha Dino na pożegnanie i wciska zielony guzik. Maszyna zaczyna wirować w tęczowym świetle.

Maszyna ląduje cicho w garażu. Julianna otwiera oczy i widzi Mamę i Tatę, którzy czekają z uśmiechami. — Udało się! Byłam u dinozaurów! — woła podekscytowana. — I poznałam wspaniałego przyjaciela imieniem Dino! Mama przytula córkę mocno, a Tata z dumą ogląda maszynę czasu. — Opowiesz nam wszystko przy kolacji? — pyta Tata. Julianna kiwa głową, uśmiechając się do wspomnień o niezwykłej przygodzie w krainie dinozaurów.
--:--
--:--
0/12