Сонцето ѕиркаше низ прозорецот на розовата кула. „Добро утро, моја мала принцезо!“ — шепотеа цвеќињата во градината. Надја се насмевна и замавта со малечките рачиња. Пеперутките летаа околу нејзиниот кревет, играјќи си со светлината. Таа се прозевна и погледна наоколу со блескавите очи. Денот во замокот штотуку започнуваше.

Надја седеше на мекиот килим и го гушкаше своето омилено кадифено зајаче. „Зајачето е мое најдобро другарче!“ — изгледаше да мисли таа, смеејќи се гласно. Таа го тресеше зајачето напред-назад, а неговите долги уши танцуваа низ воздухот. Одеднаш, на вратата се слушна чукање. Надја ги подигна очите, љубопитна кој доаѓа.

Вратата се отвори и влезе баба Тоци, насмеана од уво до уво. „Каде е мојата најубава принцеза?“ — праша таа нежно. Надја испушти радосен крик и испружи рачиња кон баба си. Баба Тоци ја зеде во прегратка и ја бакна по образот. „Дојдов да ти покажам нешто волшебно денес!“ — рече таа мистериозно.

Баба Тоци ја зеде Надја за рака и тргнаа кон градината полна со рози. Патот беше покриен со ситни камчиња што светкаа на сонцето. „Гледај, Надја, пеперутките не водат!“ — рече баба со насмевка. Една шарена пеперутка леташе пред нив, како да сака нешто да им покаже. Надја ја следеше со очи, воодушевена.

Пеперутката ги доведе до мала зелена врата скриена зад грмушка со рози. „Што е ова, бабо?“ — се прашуваше Надја со погледот. Баба Тоци внимателно ја отвори вратата, која изскрипе тивко. Зад неа се криеше мала тајна градина, полна со бои. Надја плесна со рачињата од возбуда.

Во тајната градина растеа цвеќиња какви Надја никогаш не ги виде. Некои светкаа во сребрена боја, други мирисаа на мед и малини. „Ова место е посебно, мило мое,“ — рече баба Тоци тивко. Надја допре едно цвеќе и тоа благо затрепка, како да ѝ одговара на допирот. Таа се насмевна широко.

Баба Тоци седна на мала клупа и ја стави Надја во скут. „Еднаш, одамна, во оваа градина растеше едно магично цвеќе,“ — започна таа приказна. „Тоа цвеќе можеше да исполни едно желба на оној кој ќе го негува со љубов.“ Надја внимателно слушаше, иако сѐ уште не зборуваше зборови. Нејзините очи блескаа од љубопитство.

Баба Тоци извади од џебот мало златно семе што светкаше како ѕвезда. „Ова е семето на желбите, Надја,“ — рече таа нежно. „Ако го посадиме со љубов, тоа ќе израсне во нешто прекрасно.“ Надја го допре семето со прстче и тивко се насмевна. Заедно тргнаа да најдат вистинското место за садење.

Баба Тоци ископа мала дупка во мекана, темна земја. „Сега, Надја, стави го семето внатре,“ — рече таа насмеана. Надја, со помош на баба си, го пушти семето да падне во дупката. Тие заедно го покрија со земја и го потапкаа нежно. „Сега чекаме да израсне,“ — рече баба Тоци со трпение.

Секое утро, Надја и баба Тоци доаѓаа во тајната градина со мала златна канта. „Вода за растењето!“ — велеше баба Тоци секогаш. Надја ја држеше кантата со двете рачиња, а баба внимателно ја насочуваше. Капки вода паѓаа на земјата каде спиеше семето. Секој ден, Надја со нетрпение очекуваше промена.

По неколку дена, од земјата се појави мал зелен ластар. „Гледај, Надја, расте!“ — извика баба Тоци радосно. Надја плесна со рачињата и испушти весел кикот. Ластарот секој ден растеше малку повисоко, протегајќи се кон сонцето. Надја и баба го посетуваа секое утро, со насмевки на лицата.

Еден сончев ден, од ластарот се појави пупка во облик на мала круна. „Денес ќе цвета, чувствувам!“ — рече баба Тоци возбудено. Пред нивните очи, пупката полека се отвори во цвет со розови и златни ливчиња. Цветот светкаше нежно, како мала волшебна круна. Надја зинатa гледаше, восхитена од чудото.

Баба Тоци внимателно го откина цветот и го стави на главичката на Надја. „Сега си вистинска мала принцеза, со круна од градината!“ — рече таа со солзи од радост. Надја се насмевна најсветлата насмевка, допирајќи ги нежните ливчиња. Пеперутките летаа околу нив во круг, славејќи го моментот. Градината изгледаше посреќна од кога било.

Сонцето заоѓаше зад седумте шарени планини, боејќи го небото во портокалово и розово. Баба Тоци ја однесе Надја назад во замокот, со цветната круна сѐ уште на главичката. „Лека ноќ, моја мала принцезо,“ — пошепна баба, туркајќи ја во кревет. Ѕвездите засветкаа над розовите кули, чувајќи ја во сон. Надја заспа со насмевка, опкружена со љубов.